Elke keer als ik aan jullie denk, voel ik het gemis. Het gemis wat met de tijd steeds meer word. Ze zeggen altijd tijd heelt al je wonden, maar waarom wordt het dan iedere dag zwaarder? Ik probeer het niet te tonen, het verdriet dat van binnen speelt. Omdat ik weet dat jullie willen dat ik gewoon verder ga en niet op geef. Wat ik ook probeer te doen, ik heb telkens flash backs van vroeger, van leuke dingen en minder leuke dingen. Flash backs over de dagen, dat het goed ging thuis. En de dingen we te toen tegen elkaar hebben gezegd. Vooral die ene zin: ‘ik hou van je!’ blijft hangen. En nu ik bij jullie weg ben wou ik vader dat ik het tegen jullie had gezegd. Ik dacht altijd dat ik alle tijd had en ik dacht dat ‘ik hou van je’ vanzelfsprekend is. Maar de laatste keren dat ik het tegen jullie zei, zag ik dat het veel voor jullie betekend. Als ik terug kon in de tijd had ik het vaker gezegd. Ik probeer het van me af te zetten. Maar toch zijn er dingen waarbij ik steeds aan je denk. Jullie waren trots op mij, en ik wilde ook dat jullie trots op mij waren. En nu ik bij jullie weg ben vraag ik me vaak af of jullie trots op me zijn. Over hoe ik verder ben gegaan en wat ik tot nu toe heb bereikt. Er zijn zoveel dingen veranderd, waarvan ik wou dat jullie er bij waren. Zoals mijn opleiding die ik dit jaar niet afmaak. Dan had ik eindelijk iets kunnen doen wat ik zo graag wou. Ik heb de hoop laten vare, en dacht steeds dat het mij nooit zou lukken, maar jullie geloofde in mij! En nu het niet gelukt is, doet mij dat verdrtiet. Toch probeer ik verder te gaan. Maar onbewust bij elke keuze die ik maak denk ik aan jullie. Van wat jullie der van zouden vinden. Ik mis jullie echt verschrikkelijk. En ik kan het nog steeds niet geloven dat ik echt bij jullie weg ben. Soms voelt het nog steeds alsof ik thuis woon. En dat het nooit gebeurt is dat ik hier zit. En dat maakt het zo zwaar. Warneer ik naar onze foto’s kijk, mis ik jullie steeds meer. Warneer ik naar mijn vreemde kamer loop. Schieten mij steeds de tranen in mijn ogen. En herinneringen komen naar boven. Warneer ik iets doe dat niet mag, verbeeld ik vaak dat jullie mij roepen. Mij proberen te kalmeren. En ik denk nog vaak aan de lange avonden dat we tot midden in de nacht zaten te praten. Als ik aan die momenten denk wordt het me vaak te veel. Maar dan denk ik aan de tijd dat ik hier zit. En dat ik ga veranderen. Voor jullie! En daardoor krijg ik weer kracht om door te gaan. Het wordt me elke dag ook een beetje duidelijker, dat ik vaak bij jullie ben. Maar het gemis is en zal der ook altijd blijven!
-Justaborderline.
- Priscilla
(niet echt een gedicht :$)
